26 دلو، روز خود بازبینی

سید محمد امین عالمی

28/11/1385

هر سال با فرا رسیدن بیست و ششم دلو ملت شهید پرور و غیور افغانستان صحنه ی خروج آخرین سرباز متجاوز روس را از خاک کشورشان یک بار دیگر در ذهن خویش به تماشا می نشیند. به راستی ملت فقیر و گرسنه ی افغانستان چگونه توانست بینی ابرقدرت شرق را به خاک مالیده و نقشه های شوم و استثمار جویانه ی کرملین نشینان را نقش بر آب کنند. آیا می شود باور کرد؟ مگر جز این بود که ملت افغانستان پاسخ آتش متجاوزین روسی  تا به دندان مسلح را با تجهیزات قدیمی و کهنه می دادند؟ و اینکه ؛ چگونه می توان باور کرد که همین ملت در تاکتیک جنگی، طرح های بزرگترین درجه داران نظامی، و کاردارترین استراتژیست‌های روسی را به بن بسته کشانده و بالاخره با تهور و مردانگی کامل مهر خفت و شکست را بر پیشانی کرملین کوبیدند.

به یقین نمی‌توان پاسخی بر ای این پرسش‌ها دریافت، مگر این که بپذیریم، که این موفقیت بزرگ ملت افغانستان بر پایه «ایمان و عقیده راسخ» آنان استوار بوده است.

تاریخ گواه است که ملت افغانستان همیشه و در هر زمانی در مقابل استبداد، تجاوز و زورگویی سر تسلیم فرود نیاورده‌اند و با اتکاء به باورهای اصیل اسلامی شان دست به قیام های عمومی زده اند و برای شکست یا خروج عوامل زورگو و مستبد آن چه داشته اند (مالی و معنوی) در اختیار فرماندهان و رهبران این حرکت مقدس گذاشته اند.

آری! فرزندان این مرز و بوم به خاطر دفاع از خاک مال، جان، ناموس و بالاتر از همه، دینشان؛ به مبارزه با متجاوزین به پا خواسته و با چهره ای بشاش و لبانی متبسم که ناشی از روحیه اسلامی شان است دعوت حق را لبیک گفته و با آغوش باز به سوی شهادت شتافته اند.

اما آیا اکنون که هجده سال از این پیروزی بزرگ می گذرد می توان ادعا نمود که دستاوردهای آن محفوظ مانده و یا هم تحریف نشده است و آیا می توان پذیرفت که آزادی به دست آمده از خون دو ملیون شهید به نحو درست نگه  داشته شده است؟

طبعا پاسخ این پرسش ها منفی است، زیرا دستاوردهای انقلاب اسلامی افغانستان که به عنوان ارزش شناخته شده‌اند بعد از سقوط رژیم کمونیستی تا کنون به تدریج تبدیل به ضد ارزش شده اند که این موضوع، خود نیرنگی بود برخواسته از ذهن واپس گرایانه ی سیاستمداران و قدرتمندانی که اکنون سخن از مبارزه با تروریزم، حقوق بشر، جنگ تمدن ها و ... می زنند تا از این طریق افتخارات  تاریخی ملت افغانستان را برای جهان و خود آنان به عنوان ننگی تعریف نمایند تا رفته رفته نام و یاد افتخار آفرینان عرصه های مختلف زندگی ملت افغانستان را از ذهن این ملت پاک نمایند و با این کار، عملا آزادی  آنان را سلب نمایند.

موضوع مهم دیگر اینکه؛ متأسفانه ما مردم افغانستان، به ویژه چهره های سیاسی و اربابان قدرت، همیشه بیش از آنکه متوجه کاستی های خویش باشیم انگشت انتقاد را به سوی دیگران می گیریم.

این کاملا به جاست که باید توطئه ها و سیاست ها و مزورانه ی دشمنان این خاک و دین اتباع آن را در نظر گرفته و در مقابل آنان واکنش ـ با زبان، قلم و تفنگ ـ نشان دهیم اما این به این معنا نیست که از مطالعه و ارزیابی خود غافل باشیم.

به طور مثال؛ یکی از مواردی که قهرمانان همیشه جاوید این مملکت به خاطر دفاع و هراست از آن جام شهادت نوشیدند فرهنگ اسلامی است پس آیا منی که عنوان مسلمان و افغان را با خود دارم و به نحوی از وابستگان این شهدا محسوب می شوم تا چه حدی در راستای تحقق اهداف والای این عزیزان به حق پیوسته تلاش کرده ام؟

آیا در مقابل تهاجمات فرهنگی شرق و غرب حداقل لب به اعتراض گشوده ام؟ آیا جهت استقرار نظامی مطلقا اسلامی و عاری از هر گونه چالش های دست ساخته سیاستمداران کوشیده ام؟ هان و تو ای زن افغان! مگر فراموش کرده ای که برادرت برای هراست از تو و حجابت  در مقابل گرگانی درنده خو و تجاوز ایستاد تا برای آنان بفهماند که در قاموس اسلام و ملت افغانستان زن به عنوان انسان تعریف می شود نه به عنوان حیوانی با موهای بلند.  آیا خواسته ای که آنچنان که برادر یا پدر شهیدت می خواست زندگی نموده و خود را بیابی؟ بهر حال، ما در کنار مطالعه حرکات بیرونی به مطالعه و نظم دهی افکار و عملکردهای خویش باشیم، بدون شک گره های کور باز خواهد شد و در مسیر یک زندگی مستقل و آزاد در حرکت خواهیم بود.

به طور نمونه؛ بارزترین نمونه که باید به آن حداکثر توجه خویش را معطوف کنیم، برنامه آشتی ملی است زیرا در این صورت است که تمام خاطرات تلخ گذشته فراموش شده و به نحوی پروسه تحریف و مسلخ هویت جهاد و ملت افغانستان که توسط عده ای از دلالان عرصه سیاست همچون سازمانی دیده بان حقوق بشر، روی دست گرفته شده با ناکامی و شکست رو به رو می شود و در کنار آن فرصت زندگی سیاسی جدید برای ملت افغانستان فراهم خواهد شد بلکه بتوانیم از این گذرگاه، روحیه تفاهم و تسامح را تبدیل به فرهنگ عوام شمول بنماییم تا در سایه آن به بالاترین درجه های علمی، سیاسی، اقتصادی، نظامی، و... برسیم.

به امید آن روز