بردگان جهان در انتظارند:
آیا خانه ارباب آتش خواهد گرفت؟
انتشار گزارش "میسیون بیکر" نه تنها شکاف های درون هیئت حاکمه آمریکا
را به هم نیاورد؛ بلکه آن را بیش از پیش به مطبوعات و اخبار روز
کشاند. روند عمومی مباحث درون هیئت حاکمه آمریکا آن است که اوضاع عراق
دیگر از کنترول خارج شده و حتی این گزارش و رهنمودهای آن "دیر است" و
دردی را درمان نخواهد کرد. عده ای اضافه می کنند که حتی اگر "دیر" نشده
باشد اما بوش توان آن را ندارد که یک تغییر جهت "180 درجهای" ای در
سیاستهایش بدهد. آن طور که از شواهد پیداست. دعواها و بحران سیاسی
درون هیئت حاکمه آمریکا حادتر خواهد شد. یکی از اهداف مهم اعلام شده
این کمیسیون آن است که جلوی "شکاف بیشتر در آمریکا " را بگیرد. اما این
شکاف هم در بالائی ها و میان مردم و دولت وسیع تر خواهد شد. از زاویه
منافع مردم جهان و آغاز یک مبارزه توفانی انقلابی در آمریکا، هرچه این
دو شکاف بیشتر شود بهتر است.
سه
راه حل از سوی جناح های هیئت حاکمه آمریکا ارائه می شود این راه حل ها
به "راست" و "چپ" و "میانه" تقسیم شدهاند. رهنمودهای گزارش بیکر در
واقع راه حل میانه را بازتاب می دهد. راه حل "چپ" که از سوی جناحی از
حزب دموکرات داده می شود این است که آمریکا باید اعلام کند که در عراق
شکست خورده است و هر چه سریع تر بیرون کشد. مثلا فرانک ریچ می نویسد:
« این
کمیسیون با ارائه این پلاسیبو (داروئی که در واقع دارو نیست اما چون
مریض فکر می کند دارو است بدنش نسبت به آن عکسالعمل مثبت نشان می دهد
ـ مترجم) نه تنها راه برون رفتی را نشان نمیدهد بلکه به رسمیت شناختن
شکست آمریکا را به تأخیر می اندازد... تنها راهی که ممکن است واقعیت را
عوض کند اتفاقا نه از سوی اینان بلکه از سوی منتقدین دست راستی آنان
ارائه شده است. یعنی افزایش بسیار زیاد سربازان در عراق و کنار زدن هر
گونه ضربالاجل زمانی برای بیرون کشیدن اما هفته گذشته یک سند وزارت
دفاع به دست روزنامه واشنگتن پست افتاد که می گوید اگر آمریکا واقعا
بخواهد دست به یک کارزار ضد چریکی بزند " چند صد هزار سرباز اضافه
(آمریکایی و عراقی) و همچنین یک نیروی پولیس مسلح به سلاح سنگین نیاز
دارد."
...
از آنجا که این تعداد سرباز موجود نیست و جنگ در آمریکا و عراق از
حمایت مردم برخوردار نیست که بتوان مردم را برای اینکار بسیج کرد بنابر
این رئیس جمهور حتی اگر بخواهد قادر نیست دست راستی ها را راضی کند و
از آنجا که به شدت با بیرون کشیدن مخالف است... می دانی که چه خواهد
کرد... آن قدر آمریکایی ها را با اخبار قلابی از این واقعیت که ما
باخته ایم دور نگاه خواهد داشت که ریاست جمهوری اش تمام شود و این خراب
کاری را به دامن رئیس جمهور بعدی بیندازد.
...
اوضاع در عراق خیلی خراب است؛ اما خراب تر از این هم می تواند بشود. آن
هم نه فقط در عراق» (روزنامه اینترنشنال هرالد تریبون 11 ـ دسمبر ـ
فرانک ریچ ـ صفحه 9)
نویسنده در همین مقاله می گوید، تعداد پناهندگان داخلی در عراق به
ماهانه 100 هزار نفر رسیده است و به زودی عراق در این زمینه با دارفور
(در سودان) رقابت خواهد کرد. راه حل "راستی" که از سوی طرفداران بوش
یعنی یک جناح از حزب جمهوری خواهان داده می شود و معتقد است که این جنگ
حتی اگر سراسر خاورمیانه و جهان را در بر می گیرد باید تا "پیروزی"
ادامه یابد. رامسفلد وزیر دفاع برکنار شده دولت یک "حماقت استراتژیک"
نامید و روزنامه نیویارک پست، بیکر و همیلتون (رئیس و معاون کمیسیون
بیکر) را "میمون های تسلیم طلب" خواند.
متحدین عراقی راه حل "راست" ـ یعنی جلال طالبانی رئیس جمهور دست
نشانده عراق ـ به شدت به کمیسیون بیکر حمله کرد و به دهنمودهای کمیسیون
بیکر مبنی بر بازگرداندن افسران اخراجی بعث و ادغام سربازان آمریکایی
در داخل ارتش عراق تحت عنوان "آموزگاران" ارتش عراق، اعتراض کرد و
گفت: "این برای مردم عراق توهین آمیز است زیرا با عراق مثل مستعمره
برخورد می کند"!!!؟؟
اینکه
جلال طالبانی با چه روئی ادعای "استقلال" می کند بماند. عده ای می
گویند انتقادات طالبانی در واقع پارس کردن به سوی اربابان آمریکاییاش
در کاخ سفید است. طالبانی از رهنمودهای این گزارش به شدت ترسیده است.
زیرا این گزارش می گوید آمریکا باید حکومت کنونی عراق را تهدید کند که:
" یا
در زمینه کنترل اوضاع کارائی نشان بدهد یا...!"
امپریالیستهای آمریکایی زمانی همین کار را با دولت ویتنام جنوبی انجام
دادند و در نتیجه "یک کودتا" نوکر خود " نگودین دیم" را سرنگون کردند و
به این خیال که می توانند اوضاع را بهتر کنند اما بهر حال در ویتنام
شکست خوردند.
و
کودتا در ویتنام جنوبی و "کارتر" کردن آن درد آمریکا را درمان نکرد. با
وجود آن که بوش اعلام کرد گزارش و رهنمودهای کمیسیون بیکر را جدی خواهد
گرفت، اما طرفدارانش حمله به این گزارش و نتیجه گیری های آن را شروع
کردهاند این گزارش در زمینه انتقاد از بوش تا سر حد تهدید بوش پیشرفته
است. هر چند به صراحت نگفته که اگر بوش سیاست هایش را عوض نکند، کنگره
او را استیضاح خواهد کرا اما به اندازه کافی زمینه چینی کرده است؛
مثلا رهنمودهای گزارش بیکر فقط مختص به جنگ عراق نیست. بخش بزرگی از
این گزارش به "ترمیم رژیم بوش" که از نظر گزارش "معیوب بوده و درست کار
نمی کند" اختصاص دارد و به طور مشخص سرمقالهنویس روزنامه اینترنشنال
هرالد تریبون می نویسد:
«رهنمودهای شماره 46، 72 و 78 تحت عناوین گوناگون مربوط به ارتش،
سازمان های اطلاعاتی و بودجه دولت فدرال می گوید: مقامات دولتی نباید
به مردم و به یکدیگر دروغ بگویند به خصوص در مورد مسائل مربوطه به
جنگ.»
گزارش
به طور صریح و مفصل توضیح می دهد که بوش چگونه آمریکا را وارد باتلاق
عراق کرد و چرا بیرون آمدن از آن بسیار مشکل است به نظر می آید بخشی
از هیئت حاکمه آمریکا فقط به دنبال یافتن "نگودین دیم" در بغداد نیست
بلکه نظری به واشنگتن هم دارد.
رهنمود شماره 72 می گوید که:
«هزینه های جنگ در عراق باید در تقاضای بودجه سالانه رئیس جمهور منظور
شود.» طبق سرمقاله همین روزنامه: «گزارش هشدار می دهد که کاخ سفید عادت
کرده از ذخایر اضطراری برای هزینه های جنگ عراق استفاده کند و با این
کار هم "انضباط بودجهای" برا شکسته و هم نظارت کنگره را زیر پا گذاشته
است. گزارش در ادامه می گوید کاخ سفید تقاضاهای بودجه ای خود را آن
چنان " قارشمیش" ارائه می دهد که فقط متخصصین پس از تجزیه و تحلیل می
توانند به سوالی که جوابش باید بسیار ساده باشد جواب دهند: تقاضای رئیس
جمهوری برای جنگ عراق چقدر است؟... گزارش می گوید مقامات اخبار و آمار
عراق را طبق استانداری تهیه می کنند که وخامت اوضاع را پنهان کند.
گزارش یک مثال می زند و می گوید آمار حکومت در مورد "اعمال خشونت بار"
در ماه جون گذشته 93 بود اما تحقیقات مستقل کمیسیون بیکر نشان می دهد
که رقم واقعی 110 بود...» (به نقل از روزنامه اینترنشنال هرالد تریبون
ـ 11 دسمبر صفحه 8 ـ سرمقاله)
بالاخره سرمقالهنویس روزنامه می گوید:
«واقعاً حیرت آور است که این کمیسیون مجبور است 101 درس حکومتی به
رئیس جمهوری ایالات متحده آمریکا بدهد... اما دیگر برای بوش خیلی دیر
شده است که به این رهنمودها واقعی بگذارد.»
زمانی
امپریالیسم آمریکا وارد جنگی شد و "دیر" از آن بیرون آمد. آن قدر دیر
که هیئت حاکمه آمریکا بزرگترین شکاف درونی خود را در قرن بیستم تجربه
کرد و سراسر جامعه آمریکا را خیزش های انقلابی توده ای فرا گرفت و
بالاخره کشور وارد یک بحران انقلابی شد . آن جنگ، جنگ ویتنام بود. آیا
اوضاع داخلی آمریکا در ابتدای قرن بیست و یکم بدان سمت تکامل خواهد
یافت؟ ستمدیدگان جهان به پرولتاریای انقلابی و مردم و مترقی آمریکا چشم
دوختهاند که چه خواهند کرد؟
هفته
نامه راه آزادی شماره 36
