آمریکا آمریکاست؟! 

حتی با پیروزی دموکرات‏ ها
 

16 عقرب، با افتتاح دفاتر أخذ رأی در بسیاری از ایالت‏های ساحل شرقی آمریکا و به ویژه نیویارک، انتخابات میان دوره‏ای کانگره آمریکا آغاز شد. در این انتخابات مردم این کشور برای انتخاب 435 نماینده مجلس نمایندگان، یک سوم از نمایندگان مجلس سنا (33 کرسی) و 36 فرماندار از 50 فرماندار ایالتی به پای صندوق‏های رأی رفتند.
اما برخلاف دعوت‏های جورج بوش رئیس جمهور آمریکا از مردم این کشور، برای دادن رأی به جمهوری‏خواهان، آهسته آهسته دموکرات‏ها با به دست آوردن کرسی‏های بیشتری، در این انتخابات، بر حزب جمهوری‏خواهان پیروز شدند. به دست آوردن کرسی‏های لازم در مجلس سنا، پس از 12 سال، کنترول این مجلس را به دست آوردند، هم‌چنین این حزب با کسب 226 کرسی مجلس نمایندگان، کنترول این مجلس را به دست گرفتند.
با تصورهایی که از قبل وجود داشت، چنین به نظر می‏‏رسید که جمهوری‏خواهان با شکست مواجه خواهند شد. از چندی پیش تحلیل‏گران به این عقیده بودند که شکست سیاست‏‏های بوش در آسیا به خصوص در عراق، سبب خواهد شد تا وی شکست حزب خود را رقم زند.
از طرفی دیگر، ناآرام شدن اذهان مردم این کشور و مقصر دانستن بوش در جنگ عراق و شکست آمریکا، نیز شکست جمهوری‏خواهان را حتمی کرده بود.
جورج بوش، با تأکید بر آن‏چه که گفته شد، در اولین اعتراف پس از شکست حزبش گفت: «عراق دلیل اصلی شکست جمهوری‏خواهان بود.»
وی با اشاره به این‏که باب ارزیابی دوباره استراتژی جنگ باز است، خروج سریع نظامیان آمریکایی را از عراق رد کرد و گفت: «ما نمی‏توانیم شکست را بپذیریم.»
اما در آستانه پیروزی دموکرات‏ها در عراق، دونالد رامسفلد از طراحان اصلی جنگ عراق و پیش‏برنده سیاست‏های نظامی این کشور استعفا داد و با استعفای وی، پیروزی بر دهان دموکرات‏ها، مزه دیگری یافت.
از چندی قبل به این سو، اکثر سیاست‏مداران آمریکایی و قوماندان اردوی آمریکا با انتقاد از سیاست‏های رامسفلد خواهان برکناری وی شده بودند، اما بوش برای نابود ساختن القاعده قدم برمی‏داشت و این باتلاقی بود که بوش را در خود غرق ساخت. افزایش روزافزون ناامنی‏ها و کشته شدن مردم بی‏گناه در این کشور در شرایطی که قلب‏های مردم دنیا را تکان می‏داد، مردم آمریکا را نیز با نفرت از جنگ عراق مأیوس می‏ساخت و عراق علی‏رغم تشکیل دولتی مردمی به همراهی آمریکا و انگلیس نتوانسته بود، جلوی ناامنی‏ها و انفجارات را بگیرد.
مهم‏تر از آن، اکنون جنگ داخلی در این کشور در شرف آغاز است و این موارد برای مردم آمریکا غیرقابل تحمل بود.
به هر حال، با شکست جمهوری‏خواهان چنین به نظر می‏رسد که سیاست‏های آمریکا در قبال عراق با تغییراتی مواجه شود.
همان‏طوری که دموکرات‏ها پس از پیروزی اعلام کردند که سیاست آمریکا در عراق را تغییر خواهند داد، فاگ راسموسن، صدراعظم دنمارک تصریح کرد که با پیروزی دموکرات‏ها، تغییراتی تدریجی در سیاست‏ واشنگتن در عراق ایجاد خواهد شد.
اما وی تغییرات عمده در سیاست آمریکا را رد کرد.
وزیر امور خارجه ایتالیا نیز با پیروزی دموکرات ها در انتخابات آمریکا گفت: «زمان یک‏جانبه‏گرایی در جان به سر آمده است و این پیروزی نشان می‏دهد که زمان تغییر سیاست‏ها فرا رسیده است.»
هم‌چنین مارگارت بکت، وزیر خارجه انگلیس که کشورش مانند آمریکا در گرداب جنگ عراق فرو رفته و شعله زندگی بلر، صدراعظم این کشور را رو به خاموشی می‏برد، گفت: «پیروزی دموکرات‏ها در انتخابات کانگره آمریکا، باعث ارزیابی سیاست آمریکا در قبال عراق خواهد شد.»
اما وی، در عین حال تصریح کرد: «پیش‏بینی نمی‏کنم که تغییر بزرگی در سیاست آمریکا در قبال عراق صورت گیرد، بلکه این کشور ارزیابی دوباره‏ای در سیاست خود انجام خواهد داد.»
بوش نیز پس از شکست، اعلام کرد که وی پذیرای هر گونه ایده یا پیشنهادی است که می‏تواند به گفته‏ وی به شکست تروریست‏ها در عراق منجر شود.
در همین حال، ریچاردز بوچر، معاون وزارت دفاع آمریکا که به افغانستان سفر کرده، گفته است که با پیروزی دموکرات‏ها، تغییری در سیاست‏های آمریکا در قبال افغانستان به وجود نخواهد آمد.
با بیان این سخنان، چنین به نظر می‏رسد که سیاست‏های آمریکا برخلاف آن‏چه که جهان تصور دارد، با تغییرات چشمگیری مواجه نخواهد شد.
سیاست‏های آمریکا در جهان، سیاست‏هایی واحد و غیرقابل تغییر است که از سوی سردمداران واقعی این کشور طرح‏ریزی می‏شود و این موش و پیشک بازی‏هایی هم که انجام می‏شود، چیزی جز فریب جهانیان به شمار نمی‏‏رود.
سیاست‏های آمریکا در قبال آسیا و خاورمیانه، همان سیاست‏های استعماری و مداخله‏جویانه این کشور است که اکثراً برای به‌دست آوردن منابع انرژی صورت می‏گیرد، چیزی که چندی قبل بوش نیز دلیل جنگ در عراق دانسته بود.
امروزه، همه جهانیان و سیاستمداران می‏دانند که پشت پرده‏ها، سیاست آمریکا را در جهان مشخص می‏کنند و دولت این کشور، تنها اجراکننده آن است.
گرچند سیاست آمریکا در عراق مورد ارزیابی دوباره قرار گیرد، اما با تغییری کلی روبرو نخواهد شد و آمریکا هم‏چنان برای به گفته خویش شکست تروریزم، در عراق باقی خواهد ماند.
سیاست‏های آمریکا در افغانستان هم برابر با آن‏چه گفته شد، تغییری نخواهد کرد. سیاست این کشور در قبال اسرائیل، فلسطین و لبنان نیز همان سیاست گذشته است. زیرا حمایت از اسرائیل جزء خدشه‏ناپذیرترین اصول آمریکایی‏ها در سیاست‏های خود است.
در هفته گذشته، علی‏رغم آغاز عملیات اسرائیل در نوار غزه و کشته شدن نزدیک به صد تن و مجروح شدن صدها تن از مردم بی‏گناه فلسطینی، تا کنون آمریکا خم به ابروی خود نیاورده است.
در قبال مسئله هستوی ایران نیز، امکان اعتدال یافتن برخوردهای آمریکا پیش بینی می‏شود، زیرا به عقیده تعدادی از کارشناسان، با استعفای رامسفلد که مدافع سرسخت گزینه نظامی علیه ایران بود، گزینه گفت وگوهای مستقیم با این کشور، بیش از پیش مطرح خواهد شد، اما به عقیده روزنامه‏های روسی‏زبان، با پیروزی دموکرات‏ها، سیاست‏های آمریکا در قبال کشورشان، سخت‏گیرانه‏تر خواهد بود و امید مسکو برای عضویت در سازمان تجارت جهانی بر باد خواهد رفت.
به هر حال، رأی آمریکا به دموکرات‏ها را می‏توان اعتراض آن‏ها به نبود هیچ‏گونه نشانه یا افق روشنی برای بیرون‏رفت از وضعیت کنونی عراق دانست. از جانب دیگر، این رأی، نشانه اعتراضی به سیاست‏ دولت آمریکا در چارچوب مبارزه با تروریزم بود که بر استفاده از منطق قدرت نظامی و اصل جنگ پیش‏گیرانه تکیه کرد و ناکامی خود را نشان داد.
اما علی‏رغم تمام آن‏چه گفته شد، باز هم باید تأکید کرد که سیاست‏های آمریکا در قبال جهان و خاورمیانه به ویژه عراق تغییر نخواهد کرد و تنها شاید با یک بازنگری و ایجاد طرح‏هایی جدید برای بیرون‏رفت از بحران در این کشور مواجه شود.