|
به مناسبت 22 عقرب 1380 هـ ش:
افغانستان بعد از پنج
سال، به خط اولی بر می گردد!
طالبان، در ساعت ده بجه شب سه شنبه 21/22 عقرب 1380 خورشیدی بعد از چپاول و
غارت دارایی های بانک ملی، د افغانستان بانک و اسعار خارجی سرای شهزاده که
به ملیون ها دالر می رسید، کابل را ترک کردند.
یوم سه شنبه، حدود ساعت 12 بجه ظهر مورخ 22 عقرب 1385 خورشیدی نیروهای جبهه
متحد اسلامی، داخل شهر کابل گردیدند.
تا این روز، ولایات بلخ، سمنگان، تخار، فاریاب، جلال آباد، جوزجان، بامیان،
بادغیس، غور، بغلان، پروان، کاپیسا و مناطق دیگر از تصرف طالبان آزاد شده،
در صفحات شمال صرف، مرکز ولایات قندوز (مرکز تجمع طالبان) در محاصره
نیروهای جبهه متحد اسلامی قرار داشت.
به نوشته یک روزنامه پاکستانی دولت پاکستان در صدد تشکیل نیروهای جدید
(ظاهرا) بر ضد طالبان به نام «جبهه جنوب» بر آمد، که به نوشته روزنامه
انگلیسی زان «فرانتی پرست»، هدف پاکستان « یک تیر و دو فاخته بود».
در همین روز، سه شنبه 22 عقرب فرودگان قندهار، مقر اصلی طالبان نیز به دست
فرمانده محلی جبهه متحد اسلامی افتاد. به روز یکشنبه 21 عقرب، جورج بوش
رئیس جمهور آمریکا اعلام کرد: «جبهه متحد اسلامی کابل را تصرف نکند».
همچنان وزیر خارجه آلمان، مخالفت خود را با تصرف کابل، از طرف جبهه متحد
اسلامی اعلام نمود.
پرویز مشرف (به قول واحد مرکزی خبر ایران به نقل از منابع پاکستانی) اعلام
کرد: «جنگ نیروهای جبهه متحد، با گروه طالبان، به مرحله نهایی رسیده است،
طالبان به زودی از قدرت بر کنار خواهند شد، ضمنا موصوف مخالفت خویش را با
تصرف کابل توسط جبهه متحد اسلامی ابراز نمود.
به قول خبرگزاری ایران، آقای پیر سید احمد «گیلانی» گفت: «برای جلوگیری از
گسترش ناامنی در کابل، باید از ورود نیروهای نظامی در کابل جلوگیری، کابل
غیر نظامی اعلام و زیر نظر سازمان ملل متحد داده شود.»
به قول همین رادیو استاد ربانی گفت: «آمریکا برای نابودی القاعده و طالبان
آمده است، نه برای ساختن حدههای نظامی، بعد از نابودی آنها باید بر گردد.»
به گزارش رادیو بی بی سی، مردم کابل از سقوط طالبان بدون جنگ و خون ریزی،
استقرار نیروهای جبهه متحد و حفظ آرامش در شهر کابل، خوشنود هستند.
همچنان قرار گزارش همین رادیو مورخ 23/8/1380 خورشیدی «دولت پاکستان با
تسلط جبهه متحد در کابل شدیدا نگران است و آنها را به دیده خصم می نگرد،
اما دولت هندوستان از تحولات اخیر در افغانستان خوشحال است.»
به نوشته روزنامه جام جم در تهران (به گزارش ایرنا از قول خبرگزاری فرانسه
وزارت خاره آمریکا گفت: «از دیدگاه کلان، نیروهای جبهه متحد باید منتظر
میماندند و اما تحولات خیلی سریع پیش میرود اما ما با این نیروها همکاری
خواهیم کرد.» از قول همین روزنامه اتحادیه اروپا از پیشروی جبهه متحد به
سوی کابل بر ضد طالبان استقبال کرده، گفته شد، امیدواریم روزی طالبان به
تاریخ سپرده شوند.»
اما بر خلاف اظهارات آن روزگار، امروز به جای اینکه طالبان به تاریخ سپرده
شوند، جغرافیه برای طالبان سپرده می شود!
اگر با یک مرور اجمالی به گذشته نگاه کنیم، اکثر تحلیلگران در یک جمع بندی
کلی به این نتیجه رسیدهاند، که ایالات متحده آمریکا بعد از کودتای ثور
1357 خورشیدی اوضاع افغانستان را به دقت تمام تحت نظر داشته و در مورد
افغانستان برنامه های کاری و دراز مدت خویش را داشته است، هر حادثه ای که
در افغانستان رخ داده است، برای آنها یک تصادف نبوده بلکه در آن آگاهانه
علنی و غیر علنی دست داشتهاند، که ارگان اجراییشان، (I.S.I) پاکستان
بوده، تشکیل تمویل و تجهیز برخی تنظیم ها و گروه های معلوم الحال، ایجاد و
ادامه اختلاف میان آنها، تخریب مراکز و منابع اقتصادی، فرهنگی و تولیدی
افغانستان بعد از سال 1371 خورشیدی کناره گیری عمدی و گذاشتن افغانستان به
دست پاکستان تخریب کابل و کشتار ده ها هزار انسان بیگناه، مجروحیت و مهاجرت
ملیون ها انسان، ایجاد تمویل و تجهیز طالبان، رساندن آنها به قدرت، اغماض و
چشم پوشی از اعمال آنها، از شکنجه و اذیت مردم تا نابودی بنیادهایی فرهنگی
و قوم کشی، سرزمین سوخته، بالاخره ترور شهید احمد شاه مسعود الی حوادث
مجهول 11 سپتمبر، امروز هیچ انسان عاقلی و حداقل کسانی که دارای سواد سیاسی
هستند نمی تواند باور کرد که ایالات متحده آمریکا بی خبر و معصوم از عصیان
و ملکه نیکی بوده باشد.
طوری که در آغاز اشاره کردیم، اختلاف ها در گفتار و کردار و دست اغراض
کشورها در بحران موجود افغانستان خیلی دراز تر از آن بوده است که ما، تصورش
را کرده باشیم.
چنانچه شرایطی که 5 سال قبل، برای کشور ما فراهم آمد یا فراهم کرده شد،
دولت افغانستان تحت نظارت سازمان ملل متحد، جامعه اروپا و همه (تحت نظارت
ایالات متحده آمریکا) از این موقعیت بی نظیر برای رشد اقتصادی، تأمین امنیت
و صلح پایدار، استفاده نکرده، شرایط و زمان مساعد تلف گردیده ، نماینده خاص
و تامالاختیار ایالات متحده در افغانستان، طوری عمل کرد، که با تشدید جهت
گیریهای غیر ملی وحدت ملی کشور ما را برای ده ها سال دیگر به عقب انداخته،
فضای عدم اعتماد را، در میان اقوام ساکن کشور به وجود آورده، به جای تکیه
بالای عناصر صادق ملی و وطن دوست برخی غارتگران، قاچاق بران و عناصر خود
فروخته را در پست های کلیدی مرکز و ولایات، اعم از ملکی و نظامی تحمیل و
انحطارطلبی را، مجددا تحویل دستگاه دولت افغانستان داده، با سیاست
«دمونزیشن» پروسه لویه جرگه دوره انتقالی، لویه جرگه قانون اساسی و
انتخابات ریاست جمهوری را، به وسیله گماشته گان خویش تخریب و دموکراسی را
در کشور ما بی اعتبار و به پدیده یکبار مصرف مبدل گرده، به انواع حیله گری
از قبیل جعل در احصائیه جمعیت پیش کشیدن اصلاحات اداری با حمایت ناروا از
برخی افراد و گروه ها به عنوان نماینده تام الاختیار آمریکا، افغانستان را
مجددا به لانه فساد و تروریزم مبدل ساخت.
تمام افراد آگاه از حدود صلاحیت های این جرنیل خود مختار در دولت
تحتالاحمایه، اطلاع کافی دارند، همان طوری که موصوف در رابطه با صلاحیتها
حرف اول را میزد و در مسئولیت و ایجاد بحران نیز نقش درجه اول داشته است.
هر چند از پیشرفتها و کارهای مفید انجام شده، از اداره موقت تا انتقالی و
دولت انتخابی نمیتوان چشم پوشی نمود، ولی مردم افغانستان به آینده پایدار
این نهادهای بازسازی شده اعمار و امیدواری ندارند.
چون طی 30 سال اخیر چند بار چنین شرایط قلابی امیدوار کننده به وجود آمده،
اما به زودی پایه های آن تخریب گردیده است. کشور ما از نقطه ای که 5 سال
قبل (22 عقرب 1380 خورشیدی فرار طالبان از کابل) آغاز کرده بود، به حالت
بسیار نگران کننده به خط اولیاش دوباره نزدیک می شود.
علیالرغم از دست دادن بیش از 12 ولایت کشور که در برخی بیش از 70 درصد
طالبان حکومت عملی دارند، بد امنی، فساد اداری و مالی، اختطاف، ترور،
انفجار، بیکاری، گرانی قیمت ها، ملیت گرایی، فساد اخلاقی، زورگویی، نفاق
ملی آلوده گی تعداد از اراکین نظامی و ملکی بلند پایه دولت به قاچاق مواد
مخدر، و ده ها پدیده منفی دیگر که در پنج سال اخیر عمدا در سیستم اداری
دولت تزریق گردیده ده ها سال مبارزه صادقانه می طلبد.
علاوه بر این قرار گزارش های اخیر طی هشت ماه جاری بیش از هزار تن کشته،
هزاران مجروح صدها مکتب مسدود یا به آتش کشیده شده، بیش از 200 هزار دختر
از رفتن به مکتب محروم گردیده اند، بقیه در هراس به سر می برند.
سویه تعلیمی به شدت تنزیل می نماید و ما از تاریخ، مقروض می شویم.
منبع: هفته نامه
آگاه
|
