رد پای ابتذال در افغانستان

مقاله

رد پای ابتذال در افغانستان (3)

علی رضا پیام

18/10/85

راه ها و ابزار ترویج ابتذال در جامعه افغانی

در هر جامعه ای، رسوم و آداب اجتماعی خاصی رایج است و دارای شرایط و زمینه های متفاوت و خاص خود می باشد. موفقیت و بازدهی هر برنامه‌ی تخریب کارانه در گرو آن است که طرح ها و پلان مورد نظر در وهله اول نباید صریح، بی پرده و آشکار باشد. در افغانستان نیز از نیازمندی های آن توسط طیف های خاص داخلی و خارجی بهره و سود برده می شود و به اشکال مختلفی تخم های تحذیر و فلج کننده تزریق می گردد. ترویج فساد، فحشاء و ابتذال امروزه در جامعه ما به اشکال گوناگون و از طروق و شیوه های مختلف انجام می یابد. در ذیل به آن بخش از این راه ها و شیوه های ترویج ابتذال اشاره شده است که در پنج سال گذشته همواره از طریق رسانه ها منعکس و بازتاب داده شده است.

1- مهمانخانه ها (گست هوس): گست هوس ها، جایی هستند که شهروندان و اتباع خارجی در صورت که مقر مشخص نداشته باشند در آنجا به سر می برند. گست هوس ها در حقیقت خانه های عادی هستند که در اصل به مقصد بود و باش و پذیرای از مهمان ساخته نشده است بلکه یک خانه کاملا عادی و به منظور زندگی اعضای خانواده در نظر گرفته شده است. امروزه صدها گست هوس به خاطر بود و باش اتباع بیگانه در گوشه و کنار شهرهای بزرگ به ویژه پایتخت وجود دارد، بسیاری از این خانه ها هیچ گونه مشخصات ندارد که وظیفه و کارکرد آن را بیان نماید، حتی یک لوحه. البته خانه هایی که در حال حاضر به شکل گست هوس در آمده اند، نسبت به سایر خانه های محله شیک و مجهز تر است. به نظر می رسد رفت و آمد خارجی ها در این اماکن بدون مشخصات، از طریق ارتباط قبلی صورت می گیرد و این گمان نیز وجود دارد که اکثر این مهمانخانه ها دارای مجوز فعالیت از نهادهای مربوط دولتی نباشد چرا که در غیر آن صورت، نداشتن لوحه و یا علائم دیگری که بر مهمانخانه بودن آن دلالت کند، بی معنا و بی مفهوم است.

این قبیل مهمانخانه ها گفته می شود در پنج سال گذشته پذیرای آن عده از خانم های خار جی بوده اند که به منظور ترویج ابتذال و تن فروشی به افغانستان رفت و آمد دارند و محل و ملاقات آنان با مشتریانش در این همانخانه ها می باشد.

این مهمانخانه یا به اصطلاح رایج گست هوس ها در پنج سال گذشته، سروصداهای فراوانی را در رسانه ها و مطبوعات کشور بلند ساخت و هشدارهای بسیاری در مورد گسترش و سرایت فساد در محلات مسکونی نزدیک به گست هوس ها از طریق رسانه های جمعی، روحانیون و چهره های جهادی و ملی کشور مطرح شد:

بخش کوتاهی از موضوعات و مطالبی را مرور می کنید که در رسانه های کشور در مورد مراکز و پایگاه های بود و باش شهروندان خارجی و خطرات شیوع ابتذال، فساد و فحشاء واز این مراکز منعکس شده است:

«مدیر عمومی مبارزه با جرایم جنایی کابل، مل پاسوال عبدالجمیل در مصاحبه اختصاصی با راه نجات گفت: یکی از علل شیوع بیماری ایدز در شهر کابل زن‌های فاسدی هستند که از کشورهای خارجی به شهر کابل، برای روسپی‌گری و کسب درآمد می‌آیند.

وی افزود: گست‌هاوس‌ها برای کسب درآمد بیشتر از چنین زن‌هایی استفاده می‌کنند که متاسفانه گست‌هاوس‌ها باعث شیوع بیماری ایدز در کابل شده‌اند که شامل 60 نوع مرض ایدز می‌باشد.

مدیر عمومی مبارزه با جرایم جنایی کابل افزود که ما به مبارزه جدی با این معضل فرهنگی ـ اجتماعی دست زده‌ایم و تا کنون سه مرتبه با بررس‌هایی که از گست‌هاوس‌ها انجام داده‌ایم، توانستیم تعداد زیادی از این میهمان‌های ناخوانده را در گست‌هاوس‌ها شناسایی کرده و از کشور اخراج نماییم.

وی ادامه داد: ما از مردم تقاضا داریم که اگر موارد مشکوکی را در این زمینه دیدند، به ما اطلاع بدهند، بر اساس حکم 222 مقام محترم ریاست جمهوری، به پولیس وظیفه مشخص داده شده که از جرایم اخلاقی در ساحه مسئولیت هر بخش دفاع شود.

وی گفت که ویدیوگیم‌ها و سینماهای خصوصی را هم ما تحت مراقبت گرفته‌ایم تا خدای نکرده جوانان و نوجوانان ما به سوی فساد و فحشا کشانیده نشوند.6 »

چنانکه در این خبر می خوانیم، گست هوس ها علاوه بر ترویج مفاسد اخلاقی، باعث شیوع و ایجاد مرض ایدز و دیگر امراض ناشی از مقاربت‌های نامشروع جنسی شده است. پدیده ایدز هم اکنون شهروندان کشور را تهدید و خطر ابتلاء به این مرض مهلک در کمین جوانان و نوجوانان کشور نشسته است و انتقال آن از طریق تماس های جنسی به خاطر رفت و آمد به این گست هوس ها نگرانی هایی را به وجود آورده است.

متأسفانه وزارت داخله کشور علی رغم ادعای بسیار، اقدام جدی علیه مراکز ترویج فحشاء نکرده است و دستگیر و اخراج چند تن از زنان چینایی به اتهام تن فروشی، به نظر می رسد برای بستن دهان مطبوعات و عمل نمایشی باشد، چرا که منابع خبری، حضور مجدد زنان اخراج شده را چندی پس از اخراج شان فاش ساخت و علاوه بر آن واضح است که بسیاری از این اماکن فعال است و چرا وزارت داخله علیه آنان دست به کار نمی شود؟

نمایشی بودن و یا دست کم ضعف دولت در انجام وظیفه اش برای جلوگیری از ترویج مفاسد اخلاقی در دو خبر که در رسانه های کشور در مورد فعالیت مراکز فحشاء منعکس شده، به وضوح روشن می گردد:

«وزارت داخله افغانستان می گوید ده محل ترویج فساد اخلاقی را که تحت نام رستوران و مهمانخانه در کابل فعالیت می کردند، بسته است.

این وزارت می گوید کمیسیون مبارزه با فساد اخلاقی و بررسی رستورانها و مهمان خانه ها، به منظور جلوگیری از گسترش فساد اخلاقی و خرید و فروش و استفاده از مشروبات الکلی، عملیاتی را در چند شب گذشته در برخی از مناطق شهر کابل اجرا کرده است.

به گفته عبدالجبار ثابت، مشاور حقوقی وزارت داخله افغانستان، در این عملیات ده محل ترویج فساد اخلاقی و مشروبات الکلی در منطقه وزیر اکبر خان کابل بسته شده است.

مشاور وزارت داخله افغانستان افزود که صدها شیشه مشروب الکولی، و ده ها حلقه سی دی و دی. وی. دی غیر اخلاقی از این مکانها بدست آمده است. آقای ثابت افزود که در این عملیات شماری از شهروندان خارجی هم بازداشت شده اند که به گفته او از افغانستان اخراج خواهند شد.

پیش از این هم بیش از صد زن که همه شهروندان خارجی بودند، به اتهام تن فروشی از افغانستان اخراج شدند و محلات فعالیت های آنها توسط پولیس افغانستان بسته شد.7»

ولی این خبر ناکارآمدی و بی کفایتی وزارت دخله را در مورد جلوگیری از ترویج فساد اخلاقی بر ملا می سازد:

«چهارشنبه هفته قبل مقامات وزارت داخله از مسدود کردن رستورانت هایی که آنها را محلات ترویج فساد اخلاقی خوانده اند خبر دادند. بر اساس گزارش منابع خبری وزارت داخله ده محل ترویج فساد اخلاقی در ساحه وزیر اکبرخان مسدود شده و ده تن از شهروندان خارجی به شمول هفت زن که گفته می شود به تن فروشی می پرداخته اند ا زسوی پولیس بازداشت شده اند.

سال قبل نیز وزارت داخله در اقدامات مشابه شماری از رستورانتها و مهمانخانه را در کابل مسدود کرد و نزدیک به چهل زن را که شهروندان کشور چین بودند به اتهام تن فروشی از کشور اخراج نمود.

حالا گفته می شود در میان زنانی که هفته قبل به اتهام فساد اخلاقی دستگیر شده اندف حداقل یکی از زنانی هم شامل است که سال قبل به این اتهام بازداشت و از افغانستان اخراج شده بود.

عبدالجبار ثابت ، مشاور حقوقی وزارت داخله و رئیس کمیسیون مبارزه با فساد اخلاقی، در حالی که نخواست هویت این زن را فاش سازد، تایید کرد که این زن قبلا از کشور اخراج شده بود.

با این حال ممکن است شمار زیادی از زنان خارجی که به اتهام فساد اخلاقی از کشور اخراج گردیده اند، دوباره برگشته باشند و وزارت داخله از حضور آنان در افغانستان خبر نداشته باشد. 8»

افزایش انتقادات و اعتراضات نسبت به سکوت دولت در برابر مراکز ترویج ابتذال و فحشاء در میان مردم و به خصوص مطبوعات، سبب گردید که نیروهای پولیس برای مدتی دست به کار شود، به خصوص در زمانی که قرار بود اعضای پیشنهادی کابینه رئیس جمهور برای به دست آوردن رأی اعتماد به پارلمان معرفی شوند.

در ذیل به آن بخشی از گزارشات رسانه ها اشاره می شود که به فعالیت ها و اقدامات پولیس علیه اماکن ترویج فساد منعکس شده است:

«چهل و هفت زن خارجی که در مهمانخانه ها کار می کردند به اتهام مشکل اخلاقی دیروز از کابل اخرج گردیدند. عبدالجبار ثابت مشاور حقوقی وزارت امور داخله در میدان هوایی بین الملی کابل به خبرنگار آژانس باختر گفت: از یک سال بدینسو به امر رئیس جمهور کشور کمیسیونی بخاطر مبارزه با فساد اخلاقی در چوکات وزارت امور داخله تاسیس گردیده است و تاکنون بیست و دو مرکز از این دست مسدود گردیده است .

وی گفت : در جریان تحقیقات این افراد زیر نام این که در کابل اجازه فعالیت مهمانخانه ها را داشته ، دست به فساد اخلاقی میزدند.

مشاور حقوقی وزارت امور داخله اذعان داشت که از این مراکز بیش از 150 بوتل شراب و چندین کارتن بیر نیز بدست آمده است . گفتنی ست دو ماه قبل نیز پنج تن از این زنان در کابل شناسایی و از کشور اخراج گردیدند. 9»

با این‌که مشاور وزارت داخله از قصد سفر به ولایات دیگر به منظور مبارزه و جلوگیری از فساد اخلاقی سخن می راند ولی در عمل هیچ گاهی چنین نشد و حتی در پایتخت اقدامات اساسی و درست صورت نگرفت. کمیسیونی که به گفته ایشان توسط رئیس جمهور در مورد مقابله و مبارزه با ابتذال و مفاسد اخلاقی تشکیل یافت، نیز نمایشی بود، چرا که در عمل اقدامی از سوی آن کمیسیون دیده و شنیده نشد.

در این اواخر و از زمان که آقای علی شاه پکتیاوال به سمت قوماندانی امنیه کابل منصوب شده است، نیز گاهگاهی از بازداشت برخی از شهروندان خارجی به اتهام تن فروشی، گزارشاتی نشر و منعکس می شود ولی آنچه که از محتویات گزارشات رسانه ها بر می آید این است که این گونه اقدامات بیشتر جنبه تبلیغاتی دارد، چرا که اماکن فساد و مراکز ترویج ابتذال و فحشاء کماکان فعالیت دارند و آن هم در سطح وسیع:

«سی و هشت زن خارجی که به فساد اخلاقی در شهر کابل گرفتار شده بودند، دیروز از میدان هوایی کابل در یک پرواز طیاره آریانا به کشورهای‌شان منتقل شدند.

عبدالجبار ثابت، مشاور حقوقی وزارت داخله به آژانس خبری پژواک گفت: ما این خانم‌ها را از محلاتی که در آن شراب نیز می‌فروختند، گرفتار کردیم.

قرار معلومات موصوف در پاسپورت‌های آنها تاپه‌های مخصوص زده شده، تا در کشورهایشان نیز مورد بازپرسی قرار گیردند.

به گفته ثابت، این ها در آینده پلان دارند تا با شماری از ولایات سفر نموده و همچو خانم‌ها را شناسایی و از کشور بیرون کنند.

این اولین بار نیست که خانم‌های خارجی با اتهام فساد اخلاقی، از کشور بیرون می‌شوند، به تاریخ 3 دلو سال گذشته نیز، 46 زن اخراج شده بودند.10»

و همچنان در این گزارش می خوانیم:

«پیتر برگن ژورنالیست شناخته شده آمریکایی طی مقاله ای که در نشریه The Nation منتشره نیویارک که روز 14 دسمبر به چاپ رسید، ازادامه فعالیت فاحشه خانه ها در ساحه وزیر اکبر خا ن کابل پرده بر می دارد.

برگن می گوید: در یکی از کوچه های وزیر اکبرخان دنبال یک مهمانخانه می گشتیم، اطفال محل به ما یک مهمان خانه را نشان دادند. در داخل مهمانخانه یک زن چینایی در پشت یک میز قرار داشت، که وظیفه اش فروش شراب بود. تعدادی از زنان دیگر چینایی با یک تعداد مردان بروتی افغان به رقص می پرداختند. برگن می گوید زن های مذکور در بدل 60 دالر دست به فحشا می زدند.

چندی قبل دولت اعلان کرد که زنان بدکاره خارجی را از کشور اخراج نموده است؛ اما مقاله مذکور نشان می دهد که اخراج تعدادی از این بدکاران به مفهوم پایان این تجارت شرم آور در یک کشور اسلامی نیست. اما تا اکنون هیچ موردی از زندانی کردن و یا اخراج صاحبان این مراکز فساد گزارش نشده است. 11»

متأسفانه این مراکز فعال اند و چنان که در گزارش فوق نیز آمده است؛ به دلائل مختلف از جمله رخنه و نفوذ فساد و ارتشاء در میان نیروهای پولیس، این مراکز آزادانه فعالیت دارند. و لازم است که هر چه عاجل تر در مورد نجات جوانان از غرق شدن به این گونه سراب ها و با تلاق ها چاره ای اندیشیده شود و اقدامی دلسوزانه ای صورت پذیرد.

«سایت اینترنتی تایمز لندن خبر می‌دهد که با وجود اخراج 47 زن چینایی از کابل به جرم فحشاء، هنوز هم در کابل مراکز خوشگذرانی فعال‌اند. با فرا رسیدن شب خارجی‌ها بیشتر درباره غذا و خوش‌گذرانی فکر می‌کنند تا امنیت، بعد از صرف غذا در رستورانت‌ های ایتالیوی، هندی، فرانسوی و یا لبانی نوبت به میکده ‌ها و سالون ‌های آب بازی و... برای برخی، رفتن به فحاشه‌ خانه ‌ها می‌رسد. بسیاری از مردم در کابل از آنچه آنها را فروپاشی ارزش‌های اخلاقی در این شهر می‌خوانند شاکی‌اند. گر چه نوشیدن شراب، استمعال مواد مخدر و ارتکاب فحاش در این شهر، چیز جدیدی نیست، اما هیچگاه این چیزها تا این حد علنی نبوده است.

مطابق به خواست مردم، وزارت داخله به تعدادی از فحاشه ‌خانه ‌ها که زیر نام رستورانت چینایی فعالیت داشتند، حمله نموده و 47 زن چینایی را از کشور اخراج کرد.

اما این مشکل هنوز حل نشده است.

در کلوب اسکالیدز در کابل یک تعداد زنان فاحشه چینایی در برابر مشتریان آمریکای و انگلیسی خود می‌رقصیدند. ساکنان نزدیک به محل گفتند این کلوپ‌ها به خاطری به فعالیت‌های خود ادامه می‌دهند که صاحبان آن‌ها به پولیس رشوت می‌دهند.

تبصره: دولت در مبارزه علیه مراکز فحشا انگیزه ندارد و فقط به خاطر خاموش کردن احساسات مردم به بعضی حرکت‌های نمایشی دست می‌زند. دولت نمی‌خواهد کاری انجام دهد که خاطر خارجی‌ها را آرزده بسازد ولو این که فعالیت‌های غیر اخلاقی و قانون آنها به قیمت آبروی نظام و مردم افغانستان تمام شود. یکی از دلایلی که مردم عادی از دولت فاصله گرفته‌اند و برایش دعای خیر نمی‌کنند، بی‌تفاوتی دولت در برار ارزش‌های دینی مردم است. در کشوری که جنگ در آن ادامه دارد و نیروهای مسلح ضد نظام ادعای اسلامیت را دارند، فعالیت مراکز فحاش و شراب‌نوشی در پایتخت آن کشور، چیزی بیش از خودکشی برای نظام حاکم نیست12»

دسکوتیک ها یا صالون های رقص نیز در کنار خانه های فساد فعال است و جوانان و نوجوانان کشور به صورت سازمان دهی شده به سوی آنجاها کشانیده می شوند:

دسکوتیک های کابل

بازار دسکوتیک های که در کابل فعالیت دارند خیلی گرم بوده و مسئولین این چنین دسکوتیک ها بدون کدام خطر و دغدغه به کار و فعالیت خویش ادامه می دهند. این دسکوتیک ها درست در پهلوی مهمانخانه های خارجی و چندین مرکز گسترش مسایل غیر اخلاقی که در شهر کابل به ویژه چند نقطه ی به اصطلاح عصری شهر چون (شهر نو و وزیراکبرخان) قرار دارند، به فعالیت های شبانه روزی خود ادامه می دهند.

چندی پیش از طرف وزارت داخله کشور چندین مهمانخانه بازرسی گردید و پس از روشن شدن جرایم اخلاقی آنها مسدود گردید، و به تعداد بیشتر از سی تن زنان روسپی خارجی که مصروف کارهای غیر اخلاقی بودند دستگیر و دوباره به کشورهای شان روانه گردیدند.

به هر حال موجودیت دسکوتیک ها، شراب خانه ها، قمار خانه ها و ... امروزه یک امر خیلی پیش پا افتاده گردیده و یک موضوع خیلی روشن برای همگان گردیده و اکثر مردم شهر به ویژه کسانی که د راین دو منطقه بود و باش دارند از این موضوع واقف اند و دچار خیلی دردسر قوی گردیده اند. و تداوم این همه بداخلاقی و رذالت را خیلی ها تاریک و دردناک می بینند. آینده کودکان خود، پسران و دختران جوان خود را سیاه و تاریک فکر می کنند . بدبختی در این است که هر گاه کسی در مخالفت این چنین رویدادهای ضد دینی، ضد اخلاق و انسانیت صدایی بالا می کند، بصورت بسیار جدی و سازمان یافته از سویی حلقات خاص موضع گیری های صورت می گیرد و برچسب های گوناگون چون القاعده، بنیادگرا، مرتجع... بر پیشانی معترضین زده می شود.

باید به صراحت گفته شود که ارگان های امنیتی، وزارت داخله ، دادگاه عالی کشور ،پارلمان کشور و دیگر ا رگان های حراست از قانون بصورت کامل وظایف و مسئولیت های خود را فراموش نموده و تنها و تنها بلی گویان باداران خارجی خود گردیده اند.

در غیر آن جلوگیری از چنین مراکز خیلی ها ساده بوده و بدون کدام دردسر و ملاحظه ای از بیخ و بن برچیده می شود، مگر خاموشی دولت در قبال چنین نهادها یک حقیقت تلخ را برای مان روشن می سازد و آن این که زیر کاسه نیم کاسه ی موجود است. و آن هم خیانت، معامله، پول پرستی، دین ستیزی.

پاورقی:

1- سایت خبرگزاری صدای افغان.

2- هفته نامه جهان معاملات، 16/7/85.

3- هفته نامه پیوند، 29/7/85.

4- هفته نامه پامیر ـ نشرات شاروالی کابل ـ 9/85.

5- روزنامه چراغ، 14/8/85.

6- روزنامه راه نجات، 23/2/85.

7- هفته نامه جمهوریت، 31/4/85.

8- هفته نامه کابل، 28/4/85.

9- روزنامه انیس، 4/2/85.

10- آرمان ملی، 1/1/85.

11- هفته نامه پیام مجاهد، 30/9/85.