نوشتن برای نان

(محمد رضا نعیمی)

خامه از دهان قلم می افتد اما نه از قلب قلم که از روزنه نان، تحقیق را یارای دست نیست مگر آن گاهی که در پس آن دسترخوان پری گشاده  باشد و نهادن در وادی فرهنگ و هنر آهنگ احساس پاک است اما انگیزه امروزی آن چیزی جز یافتن غذای شب اطفال نیست و با این حال عجب نیست اگر در غرفه فروش مطبوعات بیهقی مطلبی چنگ به دلت نمی زند.

به راستی در قبال این قلم واژگون و این قلم بدست مقهور زمان و مجبور زندگی چه کسی پاسخگو است؟

اگر اندیشه ژورنالیست از تخم (فند) کمک بارور نشده و بر مزرعه (دونر) کمک کننده ها آب نپاشد یا در زیر آسمان کبود این دیار دل دریایی هست که گوید آب را گل نکنید. کسی که فکری هم برای چشمه سار خشکیده فرهنگ و ادب این مرز و بوم نماید و کمک کند تا قلم در مسیر اندیشه های پاک و ا هداف مقدس میهنی حرکت کند؟ آیا کسی هست تا صاحبان قلم را یاری رساند که آنها ناچار نباشند از مسیر راه ابریشمین رسان ها در جهت رسیدن به ملک از ما بهتران استفاده کنند و فرار مغزها اتفاق افتد، مغزهایی که پس از سالیان دراز تهی برخواهند گشت و یا هم هرگز یادی از این مرز و بوم نخواهند کرد.

جای تعجب نیست اگر لیست طولانی در تذکره یک نشریه دیده می شود اما در پشت صحنه چند نفری بیش نیستند؛ چرا که دسترخوان آن تهی از نان ا ست که بتوان با آن شکمهای زیادی از عزا در بیاید. با وجود این وضعیت کسی نیست تا زحمت آهی برخود روا دارد نان بی منت به این دستان توانا رساند و این دستان را باز بگذارند تاهر چه از احساس پاک شان نشات می گیرد تحریر کنند، بل بالعکس سعی بر آن ا ست تا این چشم بینای جامعه را که اکنون کم بین شده است کور نمایند تا مبادا در روشنایی نور درخشنده آن چهره های هیولائی شان دیده شود.

مثلا من که چهل و هشت ماه است دستی بر قلم نبرده ام اکنون بر این اندیشه ام که چه و چگونه بنویسم؟

من که ناچارم در این وضع تنازع در بقا به همه چیز از دریچه نان بنگرم، چگونه و برای که بنویسم، چون چشمی که به این نبشته ها نظر می اندازد نیز مثل من در این صحرای تفتیده و تهی دنبال نانی سرگردان است چشمان سرگردانی که فرزندش در پیش این چشمان جان داده است و او نتوانسته کاری انجام دهد. این چشمان حیرت زده را خواندن چه سودی می رساند؟ یا برای و ارثان اصلی مملکت که تعداد زیادی از آنان بر اثر چربی خون و بیماریهای ناشی از کثرت نان، ماهی یک بار جهت تداوی به کشورهای دوست تشریف می برند و گوش مبارک شان بدهکار سخنان ژورنالیست نمی باشد. اما اگر وضع با این حال ادامه یابد این مملکت در عرصه فرهنگ به شکل هولناکی دچار قحط الرجال نخواهد شد؟

وقتی گوشی بدهکار این سخن نیست بهتر است شعر آن شاعر هموطن را در گوشهایی که هرگز نخواهند شنید فریاد کنم:

شود آباد این ویرانه ما                         کجا یابیم فرهنگی که گم شد؟