عمده ترین مشکلات سیاسی جهان اسلام

نویسنده: بامیانی

با تاسف و تلخ کامی باید گفت که آنچه امروزه ازجهان اسلام در ذهن نقش می بندد، مجموعه ای از کشورها، حکومت ها، افکار، گرایش‌ها و جهت گیری های متفاوت و حتی در مواردی متناقض می باشد؛ که در چنین حالتی، درک مشترک ، از درد مشترک، مشکل خواهد بود. با آن هم، دست کم می توان بخوبی درک کرد که امروزه در دنیا مسایلی وجود دارد که قلب میلیون ها نفر از توده های مسلمان راهمواره، یاهر از چند گاهی می فشارد و اینان برای  رهایی از چنین فشار زجر آوری، بدنبال راهکارهایی می گردند؛ و یا حداقل در آرزوی رهایی از آن به سر می برند؛ و بسیاراند مسلمانانی که به صورت مستقیم، درد و عذاب مشکلات مورد نظر را می چشند.

البته این بدان معنا نیست که دیگر انسانها فارغ از هر مشکل و گرفتاری به سر می برند و یا گرفتاری های انسان هایی دیگر برای ما اهمیتی نداشته باشد، ما بحکم این که انسان هستیم، نمی توانیم در برابرمصایب و آلام دگر انسان ها بی تفاوت باشیم؛ حال، آنها با هر دین و آئینی که می باشند، باشند؛ لیکن تصور می شود که امروز جهان اسلام، بیشتر از سایر ملل و نحل، بامشکلات و مصایب بزرگ روبرو هستند، مشکلات و مصایبی که شاید در طول تاریخ عالم اسلامی، سابقه و پیشینه نداشته باشد. از سویی، این مشکلات بسیار فراوان و انبوه است و بر شمردن همه آنها در این مجال کار دشوار و حتی نشدنی می باشد. از این رو، در اینجا در پی طرح عمده ترین و مهمترین آنها هستیم؛ بدان امید که راههای حلی برای آن ها جستجو گردد:

1.         فلسطین: مشکل دردناک فلسطین، مشکل مزمن و دراز مدتی است که بیش از نیم قرن، همواره روح و روان مسلمانان و انسانهای بیغرض و شرافتمند را آزرده است. در تمام این مدت، کمتر شب و روزی گذشته است که خبری کشتن، آواره ساختن، دستگیری و زجر و شکنجه مسلمانان فلسطین را، مسلمان ها نشنیده باشند.

طرفه این که، به قدمت عمر مشکل فلسطین، طرح نقشه هایی برای حل آن ارایه شده است؛ اما این که چرا این طرح ها و نقشه ها، هیچ کدام نتوانسته اند، این مشکل فزاینده را حل کنند؟ سئوال بزرگی است که باید تمام بشریت جهان امروز پاسخ گوید؛ زیرا که مصیبت دوامدار فلسطین در حقیقت داغ ننگی است بر دامن بشریت.

آن چه ما می توانیم در پاسخ این سئوال بگوییم، این است که این مشکل با انگیزه و اهداف مشخص از سوی جریان های قدرتمندی بوجود آمده است که تا آن اهداف و نیات برآورده نگردد،این مشکل حل نخواهد گشت؛ مگر آن که در یک فضای رویایی، منتظر وحدت نظر مسلمانان منطقه و تصمیم واحد و مقتدرانه در این زمینه باشیم.

2.         عراق: حمله به عراق به بهانه یافتن اسلحه اتمی، مبارزه با تروریسم، و بعدتر ایجاد دموکراسی، در آن کشور صورت گرفت؛ ولی امروزه این کشور شاهد هولناک ترین فاجعه است؛ به اعتراف خود امریکایی ها، بیش از (650000) نفر از عراقیان کشته شده اند، و زیر بنای اقتصادی و اداری آن بکلی از هم پاشیده و بدتر از همه این که، این کشور عملا درگیر یک جنگ تمام عیار داخلی شده است، جنگ داخلی که متاسفانه مهار کردن آن به آسانی میسر نیست.

دیدن اجساد پاره پاره شده ی دهها نفر در هر روز که تعداد زیادی ازآنها را زنان و کودکان تشکیل می دهد و یا شنیدن زجه وفریاد مادران، پدران، خواهران و برادران کشته شدگان بی گناه، قلب هر انسانی را شدیداً به درد می آورد و هر چه زمان می گذرد، ابعاد فاجعه عمیق تر می شود. آقای بوش تا چندی قبل مدعی رهبری جهان و مهار بحران های مهم بین المللی بود، ولی اکنون بحرانی را که خود آفریده است، قادر به حل و مهار آن نیست.

3.         افغانستان: پرورش وپیدایش تروریسم و طالبان، پس از هفده سال جنگ این کشور را به جهنمی مبدل ساخت.

بعد از حادثه یازدهم سپتامبر 2001 ،امریکا و هم پیمانانش با شعار مبارزه باتروریسم به این کشور حمله کردند و پس از سقوط طالبان، رئیس جمهور امریکا و همفکرانش، مدعی بازسازی این کشور و تامین رفاه وآسایش برای اتباع آن نیز شدند؛ اما اکنون پس ازپنج سال و اندی، این کشور هر روز شاهد کشتار تعداد زیادی از شهروندانش می باشد.

ویرانی، فقر، بیکاری، مواد مخدر و فساد اداری، هر روز رو به فزونی است، به گفته ی هیات حقیقت یاب ملل متحد،تنها در سال جاری 2700  نفر در افغانستان کشته شده اند. سئوال این است که اگر غرب در ادعاهایش صادق است، چرا مردم افغانستان در میان این همه مشکلات دست وپنجه نرم می کنند؟

دولت افغانستان متاسفانه از اتخاذ تدابیر موثر برای حل مشکلات کشور، تاکنون عاجر بوده است؛ اردو و پلیس افغانی طبق برنامه تربیت وتقویت نه شده اند، تا با اتکا بر آنها از حضور نیروهای نظامی خارجی، بی نیاز شویم؛ این ضعف تا بدانجا است که اخیرا مقامات پاکستانی از تشکیل حکومت ائتلافی باحضور طالبان و حتی حذف آقای کرزی رئیس جمهور منتخب فعلی مردم افغانستان، سخن گفته اند!! این مطلب بسیار غم انگیز و غیر قابل قبول است که مردم افغانستان پس ازتحمل این همه کشتار، ویرانی و مرارت، یک بار دیگر شاهد حضور سیاه و شوم طالبان باشند.

شگفت انگیز این که خود غربیها قبل از پاکستان خواهان مذاکره با طالبان شده و عملا ولسوالی موسی قلعه در ولایت هلمند را به آنها واگذار کردند که این خود چراغ سبز بسیار خوانا درا ین رابطه بود!!

در تامین نیات و اهداف سیاسی پاکستان در افغانستان، پاکستان گویا انتخاب اول برای امریکا است؛ چه این که تاکنون هیچ فشار مناسبی راجهت خود داری از پرورش، تجهیز و اعزام تروریستان بر آن کشور وارد نکرده است.

 4 - لبنان: پس از تهاجم سنگین و عریان اسرائیل به این کشور و حمایت امریکا و انگلیس از آن، یکی از وزرای کابینه فعلی لبنان ترور شد؛ منابع غربی بلافاصله انگشت اتهام را به سوی سوریه، یکی از کشورهای اسلامی دراز کرد تا جبهه مقاومت علیه تجاوزات اسرائیل در منطقه را تضعیف کرده، لبنان را در برابر اهداف اسرائیل آسیب پذیرتر سازد. هم اکنون مردم لبنان خواستاراستعفای صدراعظم مورد حمایت آمریکاوتشکیل دولت وحدت وملی هستند؛ چه اینکه با وجوداین دولت، استقلال کشورشان را در مخاطره می بینند.

در لبنان بحث بر سر مبازره دموکراسی و خشونت نیست، بلکه بحث بر سر مصونیت و یا آسیب پذیری آن کشور در برابر تجاوزها و اهداف اسرائیل است. تضعیف حزب الله و محروم ساختن آن از ایفای نقش مهم سیاسی و نیز متهم ساختن سوریه و تحریک اذهان مردم لبنان علیه آن کشور، سبب می شود که اسرائیل، هر زمان که خواست، بدون هیچ مانع و مقاومتی بر آن کشور حمله کند وبا حملات مکرر و ایجاد ناامنی در منطقه، به اهداف سیاسی ـ اقتصادی غربی ها کمک نماید.

4.         رویارویی با غرب: کار سیاسی ـ فرهنگی برنامه ریزی شده و گسترده که در طی چند سال اخیر صورت گرفت و پیدایش یک جبهه وسیع افراطگر، خشونت طلب و تروریست از میان مسلمانان، باعث شد که مسلمانان در اذهان غربیان مساوی با تروریسم، افراط گرایی و خشونت طلبی، جلوه کند. اکنون این برداشت پلید از عرصه سیاست صرف، خارج شد و به یک فهم مدنی تبدیل شده است. کوشش های خیرخواهانه و انسان دوستانه منادیان حقیقی «گفتگوی تمدن ها»، تاکنون نتوانسته اند با این ایده ستیزه طلب شیطانی، مقابله نماید. اگر چه نباید بکلی از آن ناامید شد.

تقاضا از سیاستمداران غربی، برای مدارا و برخورد انسانی تر، ازجانب جهانی فاقد صنعت و قدرت مناسب، تاکنون موثر نیفتاده است؛ در آینده هم نمی توان امید وافر به این پروسه بست؛ زیرا که در جهان تک قطبی و زورمدار، صاحبان قدرت، صنعت و ثروت، به دلخواه خود عمل می کنند، موازین و معیارهای اخلاقی در این عرصه چندان کاربردی ندارد.

پس تنها چاره کار برای حل مشروع و منطقی مشکلات شمرده شده، همبستگی مسلمانان عالم، حساسیت و احساس مسئولیت در برابر سرنوشت همه مسلمان ها، و هم پای آن، تلاش  وافر در جهت رشد فرهنگی علمی، صنعتی و اقتصادیی کشورهای اسلامی می باشد.