منشور مصالحه ملی، راهکار نو در ثبات سازی

ضیاء دانش

16/11/1385

پارلمان افغانستان در آغازین روزهای کاری سال دوم کاری‌اش، طرحی را تصویب کردند که برای جلوگیری از گسترش و تداوم بحران و التهابات سیاسی ـ امنیتی تصویب آن مهم و الزامی به نظر می رسید.  این مصوبه از تمام گروه های مسلح مخالف دولت می خواهد تا در پروسه تحکیم ثبات مصالحه و آشتی ملی بپیوندند. همچنان در این مصوبه، ضمن تجلیل و تکریم از دفاع مردم افغانستان در برابر تجاوزات ارتش سرخ شوروی، از دعوت جمهوری اسلامی افغانستان خواسته شده تا با سنگرداران جهاد و مقاومت اسلامی رفتار مناسب شأن صورت گرفته و از تعرض و هتک حرمت مصون بمانند و..

قطعا ختم بحران ها و ناامنی ها، استقرار صلح و ثبات دایمی، تأمین مصالح عالیه کشور، پایان بخشیدن به کینه و کدورت های گذشته و حال میان شهروندان و... از اهداف و انگیزه های اصلی و عمده ای نمایندگان پارلمان در تهیه و تصویب این طرح بوده و این تصمیم عاقلانه پارلمان در برهه و شرایط حساس کشور بسیار حیاتی و گام بلندی در راستای ختم غائله های گذشته می باشد.

گرچند جنایات و فجایع هولناک در دوران چند دهه جنگ های گذشته صورت گرفت و جرائم جنگی فراوانی با عناوین گوناگون انجام یافت؛ گرچند این جنایات صفحات تاریخ چند دهه اخیر را سیاه و تاریک نموده است و کسانی که در خلق و آفرینش بسیاری از این فجایع دست داشتند، امروز هم در میدان های سیاسی و دیگر عرصه های کشور حضور دارند ولی شرایط و وضعیت آشفته و ناآرام کشور ایجاب می کند که به جای ترکاندن دانه های چرکین نفرت و کدورت گذشته ها، از لذتی برخوردار شویم که در عفو و بخشش نهفته است و بخشش و گذشت جزء خصلت فرهنگ بر مردمان این مرز و بوم می باشد و چنان که پیامبر بزرگوار اسلامی (ص) می فرماید: «لذت که در بخشش است در انتقام نیست» تلخی های آزار دهنده روزهای گذشته را از این لحاظ که یک حادثه آزار دهنده و تفرقه انگیز است فراموش کنیم و از زاویه که تجربه ای با قیمت گزاف و قربانی شدن هزاران هموطن ما است، برای تقویت و همبستگی ملی به یاد داشته باشیم و از آن درس عبرت بگیریم.

پیچیدن بر سر مسائلی ناگوار که در گذشته اتفاق افتاده اند، به جزء زنده ساختن خصومت ها و فراهم نگهداشتن شرایط و زمینه برای مداخله بیگانگان و در نهایت روشن نگهداشتن آتش جنگ و خون ثمره ای دیگری به بار نخواهد آورد.

همان دولت ها و کشورهای که در گذشته به گروه های مختلف برای از پای در آوردن هموطنش و تخریب کشورشان پول و تفنگ می داد، امروز هم آماده اند تا دوباره به مداخله در امور کشور و دامنه دار ساختن بحران بپردازند و در این میان برای گروه های و ملیت های ساکن افغانستان تنها یک چیز به جای می ماند و آن بدبختی و فلاکت باری در دنیا و آخرت می باشد.

این منشور، طرح و گزینه خوبی برای پایان بخشیدن به مرارت های گذشته است و به همان میزان که به قلمرو آن افزوده شود و افراد بیشتری به آن بپیوندد، فاصله سرعت کشور از تباهی و بدبختی دورتر و سریع تر می شود. اینکه دیدبان حقوق بشر و یا نمایندگی ملل متحد اما و اگرهایی در این مور  مصوبه مطرح می کند، جای تأمل داشته و هم جهت با منافع و مصالح علیای افغانستان به نظر نمی رسد و حتی می توان آن را نوعی مداخله جویی و ماجراجویی در امور داخلی کشور پنداشت که ممکن با نظر داشت اغراض و مقاصد برخی از کشورهای مداخله گر ابراز شده است؛ ممکن نیست که بتوان جمعیت که قربانی جنگ های گذشته بوده است را از سایر جمعیت کشور تفکیک کرد و سپس منتظر تصمیم آنها ماند، چرا که تمام افغان ها بالاتفاق از ضرر و زیان جنگ های گذشته بی نصیب و در امان نمانده اند و هر فرد و یا خانواده ای به شکل ا اشکال از این جنگ ها  متضرر و قربانی آن شده و برخی کم و برخی بیشتر از سوی دیگر نمایندگان پارلمان محصول انتخاب و انتصاب همین قربانیان است  و قریب به یقین می توان گفت که مردم در مورد منشور مصالحه و آتش ملی از پارلمان حمایت کنند، زیرا عفو و بخشش تنها راهی باقیمانده برای خاتمه یافتن بحران ذات‌البینی میان افغان ها است.