یک ملیون انسان معتاد به مواد مخدر یا فاجعه ملی

جنگ، درگیری، هرج و مرج، متلاشی شدن ارگان های دولتی وعدم موجودیت قانون که برای مدت طولانی در کشور ما ادامه یافت، نهادهای مدنی را یکسره نابود ساخت، پروسه های سالم اجتماعی، فرهنگی، سیاسی و اقتصادی را به رکود مواجه گردانید و زمینه را برای تسلط تروریست ها ، مافیای مواد مخدر، باندهای تخریب کار و اختطاف گر و قاچاقچیان آثار باستانی بیش ازپیش مساعد ساخت. مافیای مواد مخدر با استفاده از فرصت، کشت کوکنار را در مزارع ترویج کرد. زرع و ترویج این نبات به اثر رهنمایی، تشویق و دخالت مستقیم شبکه گسترده مافیای مواد مخدر، به زودترین فرصت در کشور ما سرتاسری گردید.
افغانستان که در طول تاریخ با تریاک سرو کار نداشت، پس از گذشت اندک مدتی در صدر جدول کشورهای تولید کننده تریاک قرار گرفت و کشور ما به مزرعه زرع کوکنار لانه مافیای بین المللی پایگاه و محل صدور تروریزم به مقیاس جهانی مبدل گردید.
همزمان با روی کار آمدن اداره موقت، دولت انتقالی و جمهوری اسلامی در افغانستان، کشورهایی که در اثر سرازیر شدن تریاک از افغانستان متضرر و خساره مند گردیده بودند، بر دولت افغانستان فشار وارد کردند تا جلو زرع کوکنار را بگیرد. بنابر آن مبارزه بر ضد زرع، تولید و ترافیک مواد مخدر تحت فشار جامعۀ جهانی در ردیف سایر مسایل ملی مورد توجه دولت قرار گرفت و مبارزه و جدال لفظی بر ضد زرع کوکنار و تولید تریاک از طرف دولت آغاز شد، اما برای جلوگیری از زرع کوکنار کدام برنامه دقیق و سنجیده شده شده طرح و اجرا نگردید. زعامت دولت در زمینه مبارزه بر ضد مواد مخدر صرف به بازی کردن با کلمات زیبا و رنگین اکتفا کرد و رئیس جمهور به منظور جلب کمک کشور هایی که از ناحیه تولید و ترافیک مواد مخدر متضرر و خساره مند می گردند، در اخیر هر بیانیه و سخنرانی خویش چند جمله را به شکل فورمولیته در مورد مبارزه بر ضد مواد مخدر تکرار کرد.
گاهی در لفظ با این پدیده برخورد جدی صورت گرفت و تولید مواد مخدر عامل آبرو ریزی مردم افغانستان در خانواده ملل وانمود گردید و زمانی هم به خاطر زراعین کوکنار اشک تمساح ریختانده شد و سعی گردید به نحوی از انحا آن یک نوع مجبوریت و ناگزیری ملی به خاطر بهبود زندگی زراعین وانمود سازند در حالی که عواید زرع کوکنار و قاچاق تریاک به گاو صندوق های شبکه سرتاسری مافیا که این پروسه را فعالانه در کشور ما سازماندهی و رهبری می کنند، می ریزد و در بهبود زندگی دهاقین کوچکترین تأثیر به جای نمی گذارد.
بازی با الفاظ، اغوایی مردم افغانستان و جهانیان از طریق گفتن جملات فریبنده و احساس برانگیز، عدم موجودیت اراده واقعی و قاطع به منظور مبارزه بر ضد مواد مخدر، فساد اداری در دستگاه دولت و زد و بند انکار ناپذیر دولتمردان با قاچاقبران مواد مخدر، باعث گردید که ساحه زرع کوکنار با گذشت هر روز وسعت یابد و بر تولید تریاک افزایش به عمل آید. زیرا در ترکیب اعضای کابینه سه وزیر و در رأس ولایات سیزده والی عضویت باند مافیای مواد مخدر را داشته اند.
در اثر گسترش فساد در ارگان عالی رهبری دولت اکنون ساحه زرع کوکنار به پنجصد هزار جریب توسعه یافته و چهار هزار تن تریاک در سراسر کشور تولید گردیده است.
ایجاد دستگاه های پروسس تریاک و تولید هروئین در نقاط مختلف کشور رو به افزایش بوده و همین حالا هشتاد فیصد هیروئین مورد استفاده معتادان به مقیاس جهانی از افغانستان صادر می شود. این در حالی است که حوادث ناگوار دو دهه جنگ بر علاوه نابودی دست آورد های مادی و معنوی جامعه ما، روان هموطنان ما را نیز آسیب پذیر ساخته است. با تأسف تحت تأثیر شرایط ناگوار اجتماعی، اقتصادی و فرهنگی جو روانی جامعه ما به شدت مغشوش و مکدر گردیده و هموطنان ما در اتمسفر روانی نهایت ناگوار و نامساعد زندگی می کنند.
بحران اجتماعی، اقتصادی، فرهنگی، فقر، بیکاری، ناامنی، آشوب و تعمیم بیماری های روانی، از جمله عواملی اند که از طریق تأثیر گذاری بر شخصیت های آسیب پذیر زمینه را برای ابتلای آنها به اعتیاد به مواد مخدر مساعد ساخته است. در چنین اوضاع و احوال که مواد مخدر به سهولت و آسانی دستیاب می گردد، زمینه ابتلا به اعتیاد برای اشخاص مصاب به ناراحتی های روانی و اشخاص آسیب پذیر بیش از پیش فراهم گردیده است.
در اثر آلودگی دستگاه دولت، عوامل اعتیاد آفرین (نابه سامانی های اجتماعی، بیماری های روانی، فراوانی مواد مخدر در جامعه) دست به هم داده، باعث اعتیاد صدها هزار انسان در کشور ما گردیده است. چنانچه اکنون تعداد اشخاص معتاد به مواد مخدر در افغانستان به یک ملیون انسان می رسد. با در نظر داشت این واقعیت هول انگیز و تکان دهنده می توان از یک فاجعه ملی در این زمینه با درد و اندوه فراوان سخن گفت.
زعامت کشور ما که در زمینۀ مبارزه بر ضد مواد مخدر با کلمات و الفاظ بازی می کنند، در نتیجه عدم کارایی، عدم صداقت و بی علاقه گی به معضلات درد انگیز ملی، زمینه بدبختی یک ملیون افغان را فراهم کرده اند. اکنون در اثر عدم کارایی دولت، هموطنان مصیبت دیده ما ناگزیر گردیده اند که بر علاوه آلام و مصایب جنگ، کوله باری از مصایب اعتیاد به مواد مخدر را برای دو، سه نسل بر دوش کشندو زیرا مبارزه با اعتیاد به آسانی امکان پذیر نیست و نمی توان با لفاظی و عوام فریبی گریبان یک ملیون انسان را از چنگال اعتیاد به مواد مخدر نجات داد.
اکنون پرسیده می شود که زعامت دولت چه گونه این فاجعه و بزرگ انسانی را جبران خواهند کرد؟ و چطور جلو این فاجعه را خواهند گرفت.
یک ملیون انسان بی گناه که در اثر عدم کارایی زعامت کشور در منجلاب اعتیاد غرق گردیده و از زندگی سعادتمندانه محروم ساخته شده اند، حق دارند تا بر ضد مسئولان امور که پیرامون معضلات ملی صرف شعار می دهند و همیشه با الفاظ و کلمات بازی می کنند، در دادگاه بین المللی اقامه دعوا کنند و در زمینه اعاده سلامت روانی خویش و اعاده جیثیت ملت ما طالب جبران خساره گردند.